Zowel Belgen, ICT-ers als laborantes hebben een gebruiksaanwijzing
Cultuurverschillen bij feesten
Heeft u het al eens meegemaakt dat de halve zaal leegliep toen de (top)artiest van de avond werd aangekondigd? De bekende Nederlander die het organisatieburo had geboekt, bleek voor het personeel van een groot softwarebedrijf niet goed genoeg. Massaal spoedden zij zich naar andere zalen en sommigen zelfs naar de uitgang! ‘Schande dat wij worden opgezadeld met deze zangeres’ vertelde een ietwat beschonken jongeman met bretels en veel te veel gel in zijn haar. ‘Of wij wel wisten wie zij waren’ voegde hij er nog enigszins dreigend aan toe. Typisch voorbeeld van verwende ICT-ers die weer eens een keer een (mega)feest hebben. En wat een verschil met die 800 laborantes die bijna lyrisch een regionale pianist overlaadden met een staande ovatie. Dat zijn versterker stuk was hadden de dames niet eens in de gaten. Voor hen was dit feest het eerste uitje in hun 16 jarige carrière en daarvan genoten zij met volle teugen. Wat een verschil in (bedrijfs)cultuur!
Cultuurverschillen, spelen die ook bij feesten een grote rol?, was de vraag die Event & Image ons onlangs voorlegde. Bestaat er een verschil tussen een feest met Brabantse gasten of een evenement waar het gezelschap uit louter Tukkers bestaat? Maakt het uit of je gasten met of zonder partners zijn en wat is het verschil als je gasten met een feestneus op en een vlaggetje in de hand binnen komen? Tien vragen in één minuut en geef het antwoord maar in de vorm van een column, meldde Norbert van de Werff, de nieuwe hoofdredacteur van dit vakblad er terloops even bij.
Een botsing van culturen is iets dat in evenementenland vaak voorkomt. De vraag is ook of je het eigenlijk wel goed kùnt doen? Immers, op het personeelsfeest zullen zowel de eerlijke harde werkers van de productieafdeling aanwezig zijn als de (in hun ogen) bekakte stafmedewerkers en directie. Ga daar maar eens een avond voor organiseren waarbij je iedereen tevreden stelt.
Ook de enorme fusie-golf die ons land de laatste jaren overspoeld is voor organisatoren enerzijds een mooie kans (kick-off’, introducties, kennismakingsevenementen, etc.) maar anderzijds een verrekte lastige klus. Ondanks de vele evenementen moeten de Postbankers moeten en de ING’ers nog steeds aan elkaar wennen.
Hier in het zuiden mogen wij vaak werken voor Benelux-organisaties. Met een kantoor in Amsterdam en een kantoor in Brussel is Brabant een logische lokatie om die twee groepen bij elkaar te krijgen. Alleen krijg je Belgen en Nederlanders in één ruimte niet snel tevreden.
De Bourgondische Belg heeft een volledig andere manier van feesten dan de (zuinige) Nederlander. Cateraars en restaurateurs zullen blij zijn als er op een avond veel Belgen onder de genodigden zijn. Immers, geef een Belg fl. 200.- en fl. 198.- daarvan zal hij besteden aan eten en drinken. De Hamond organist (bestaan die trouwens nog?) vindt hij eigenlijk al zonde van zijn geld. Nederlanders daarentegen zijn bereid op een avond het culinaire gedeelte te beperken tot frikadellen, kroketten en vergelijkbare spijzen om daarmee geld over te houden voor Borsato. ’t Is maar waar je je prioriteiten legt.
En als je toevallig eens Duitsers moet uitnodigen, doe het a.u.b. ruim op tijd. De pünktlichkeit en gründlichkeit van onze Oosterburen geldt ook voor evenementen. Hun etiquette schrijft voor dat de uitnodiging, gevolgd door een reminder minimaal 6 weken vooraf in de bus moet liggen. Een organisator die dit onlangs eens verzuimde zag, dat van de geplande 180 Duitsers, er slecht 75 verschenen. Die waren zodoende wel in staat om allemaal nog eens een extra bordje op te scheppen, wat je tegen een Duitser weer geen twee keer hoeft te zeggen.
En zo kunnen we nog wel een tijdje doorgaan. Echter, cultuurverschillen binnen organisaties zullen wij nooit in één evenement uit de weg kunnen ruimen. Wij zijn in de evenementenbranche slechts een middel dat directies en communicatieafdelingen (liefst) heel erg vaak kunnen inzetten om de interne spanningen binnen een bedrijf te verkleinen. Wij zijn als lokatiehouder verplicht om al onze evenementen, ongeacht de doelgroep, even zorgvuldig en nauwkeurig uit te voeren. Dat neemt natuurlijk niet weg dat het vooraf goed is om te weten wat voor een vlees je in de kuip hebt. Immers, als een organisatieburo, wellicht door gebrek aan ervaring, het verkeerde diner aanbiedt of de verkeerde artiest boekt, kan dit de hele avond bederven. Dan is zowel de lokatie als het buro deze klant kwijt en dat zal nooit de bedoeling zijn. Zowel die verwende ICT-ers als die makkelijke laborantes zijn allemaal gasten die wij koesteren. Hun bedrijfscultuur nemen wij die avond even voor lief.
Roger Schreurs (34) is directeur van de Orangerie en organiseert in de voormalige St.-Josephkerk 340 keer per jaar voor zeer uiteenlopende groepen gasten evenementen.